Bir Okul Güncesinden..

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

-ŞAİR YAZAR NEBİH NAFİLE YAZDI-

Günlerden bir okul günü… Dışarıda hafif bir yağmur, içeride Zeki Müren söylüyor. Biri cama çarparken diğeri yüreğe dokunuyor…
6 Şubat deprem felaketinden sonra yaşamak için, yaşatmak için hayata daha sıkı tutunuyorum. Yüreğimde taşıdığım her güzel duyguya, her umuda ve her emeğe biraz daha sarılıyorum.
Yürekten doğan her emek, köpük köpük kabaran heyecanlı bir dalganın özlem dolu dokunuşu gibidir. Bilirim ki bu çırpınış, sonu gelmez bir aşktır.

Her sabah erkenden, sıcacık yatağımdan kalkıyorum. Elimi yüzümü yıkadıktan sonra üzerimi değiştiriyor, eşimin sevgi dolu uğurlamasıyla evden ayrılıyorum. Evlendiğimiz ilk günden bu yana değişmeyen bir güzellik bu. İnsan, yıllar geçse de bazı sevgilerin ilk günkü sıcaklığını koruyabildiğini görünce hayata daha bir umutla bakıyor.
Yedi sekiz dakikalık bir yürüyüşün ardından Demetevler Metro İstasyonu’na ulaşıyor, yer altı trenine binerek yaklaşık on dakikada Ulus İstasyonu’nda iniyorum.
Üniversite eğitimim Ankara’da geçti. Bu nedenle kentin yabancısı değilim. İnsanların yoğun olduğu Ulus’ta, Kızılay’da, Sakarya Caddesi’nde, Kuğulupark’ta dolaşmayı oldum olası çok severim. Sokaklar, caddeler; bir yerlere yetişmeye çalışan insanların ayak sesleriyle, telaşlarıyla dolup taşıyor. Ben de bu koşuşturmanın içinde, yurdumun o güzel insanlarını gözlemeyi seviyorum.

Ulus Metro İstasyonu’nun da diğer istasyonlar gibi birkaç farklı giriş ve çıkışı var. Mamak-Ortaköy yönüne gidecek EGO otobüsünün hareket saatine biraz zaman varsa, müziğimi dinleyerek, henüz kuşların bile uyanmadığı sabahın o sessiz vaktinde Gençlik Parkı çıkışını kullanıp durağa doğru yürüyorum.
Evden biraz daha erken çıkmışsam Ulus çıkışından adımlarımı yavaşlatıyor, otobüsüne, işine yetişmek için koşturan insanların arasına karışıyorum. Herkesin bir telaşı, yetişmesi gereken bir yeri, sırtında taşıdığı görünmez bir yükü var.
Merdivenleri çıkar çıkmaz Ankara Büyükşehir Belediyesinin bir hizmeti olan ücretsiz çorba dağıtımını görüyorum. Uzayıp giden bir çorba kuyruğu… Şimdiye kadar bir bardak çorba almış değilim. Ama o duyguyu yaşamak, sabahın erken saatlerinde bir tas sıcak çorbanın insana verdiği huzuru hissetmek için erken geldiğim bir gün ben de sıraya girip içeceğim o ücretsiz çorbayı.

Belediyenin temizlik görevlileri birkaç adım ötede, kaldırıma düşen sonbaharın son yapraklarını süpürüyor. Bir yandan da çevredeki bir satıcının sesi duyuluyor:

Çayyyy! Simiiiiit!

Ankara sabahı yavaş yavaş uyanıyor.
Özel firmalarda çalışan işçilerin servisleri, EGO otobüsümüzden önce geliyor. Gün boyu sürecek koşturmaca çoktan başlamış oluyor. İnsan, daha sıcacık yatağından kalktığı andan itibaren kendisini hayatın telaşı içinde buluyor. Kimi ekmeğinin, kimi geleceğinin, kimi de hayallerinin peşinde…

“Bilginin efendisi olmak istersen, çalışmanın kölesi olmalısın.” — Honoré de Balzac

Memleketlinin memleketlisinden de memleketinden de haberi yok!
Tam da bu tarife uyan, orta boylu, kır saçlı, göbekli bir amca bu sabah benden önce gelmişti durağa. Kimi sabah toplu taşıma aracına ilk binen o oluyor, kimi sabah da ben… Boş koltuklardan her sabah oturduğumuz koltuk sanki bize gülümsüyor; birazdan birimizi kucağına alacakmış gibi bizi bekliyor.
Ben her zamanki gibi kulağımda fısıldayan müzik eşliğinde kitabımı açacak, sayfaların arasına yüreğimle dalacağım.
O amcayla aramızda hep mesafeli bir sohbet olurdu. Aydınlık Türkiye’ye, Atatürk’e ve Cumhuriyet’e karşı tavır sergileyen, düşüncelerini sorgulamadan savunan, bana göre düşünsel anlamda yoksul bir insandı.
Öyle ki resmî tatil olan 29 Ekim, 19 Mayıs, 30 Ağustos gibi onurlu günlerde de çalıştığını görürdüm. Tahminimce kendisi gibi düşünen insanları kullanan patronları ya da ustabaşıları, bu günlerde onları çalıştırarak Cumhuriyet’in değerlerine karşı bir tavır sergiliyordu. Oysa insan, Cumhuriyet’i savaş meydanlarında kazanılan zaferlerle kuran büyük insan Mustafa Kemal Atatürk’ten neyin öcünü alabilir ki?
Neyse ki her sabah aynı otobüse bindiğim genç bir öğretmenin güzel yüreğini hissediyor, onun varlığıyla yalnız olmadığımı biliyorum. Bazen insanın aynı düşünceleri paylaştığı bir başka insanın sessiz varlığını hissetmesi bile yeterlidir.

Velhasıl, güncemi yazmaya devam edeyim…
Burası Ankara. Antakya’daki gibi kısa mesafeler yok. Gideceğin yer uzak, yol uzun… Her gidişin bir dönüşü de var ve bütün bunlar oldukça zaman alıyor. Ancak benim için günün en keyifli zamanları da işte bu yolculuklarda yaşanıyor.
Müziğimi dinliyor, kitabımı okuyorum. Her sabah otobüse binenlerin ve inenlerin hareketlerinden, ineceğim durağın yaklaştığını bile tahmin edebiliyorum. İnsan zamanla yolun, durağın, yolcuların dilini öğreniyor sanki.
Bazen kitabımın en heyecanlı, en keyifli yerinde okumayı yarıda kesip inmek zorunda kaldığımda üzülüyorum. Birkaç satır daha okumak, biraz daha o dünyanın içinde kalmak istiyorum. Ama hayatın da kendine göre bir akışı var. Kitabın sayfaları kapanıyor, otobüsün kapıları açılıyor ve yeni bir gün başlıyor.
Belki de hayat dediğimiz şey tam olarak bu…
Bir yanda dışarıda cama vuran yağmur, içeride yüreğe dokunan bir şarkı; bir yanda yollar, insanlar, telaşlar… Diğer yanda yaşama, üretmeye, öğretmeye ve umut etmeye devam eden bir yürek.
Yaşamak için, yaşatmak için…