Bir Sonbahar Günü Eskişehir’de..

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

-EĞİTİMCİ ŞAİR YAZAR NEBİH NAFİLE YAZDI-

“Kış geliyor buralara… Yavaş yavaş…
Pencere önlerinde çay vaktidir artık. Hasretle bakılır Yağmur çiseleyen sokaklara. Uzaklara süzülür gözler. Bardağa dem, yüreğe gam vurma mevsimidir artık…”

Büyük bir acıyı, tarifsiz kayıpları ve derin bir yıkımı yaşadığımız 6 Şubat depremlerinin ardından Ankara’da yeniden yuvamızı kurduk. Çocuklarımla birlikte hayata tutunmaya, yaşamın içinden yeni güzellikler devşirmeye devam ediyoruz.
Deprem sonrasında zaman zaman duyduğumuz, “Ankara kalabalık oldu.” söylemlerine takılmadan, bir düşünceyi kendimize şiar edindik: Ay yıldızlı bayrağımızın dalgalandığı her yer yurdumdur.
Çünkü yurt dediğimiz yalnızca doğup büyüdüğümüz toprak parçası değildir. Bazen yeniden kurduğumuz bir yuva, bazen çocuklarımızın gülüşü, bazen de uzaklarda karşılaştığımız bir hemşehrinin tanıdık bakışıdır. İnsan, yüreğinde taşıdığı memleketini nereye giderse gitsin yanında götürür.
Hafta sonuna denk gelen güzel bir sonbahar gününde eşimle birlikte Eskişehir’e doğru yola çıktık. ESPARK’ta iki değerli Hataylı ressam hemşehrimiz Nizamettin Oral ve Ayten Cömert’in resim sergisini ziyaret ettik. Memleketimizin sanatla, emekle ve renklerle hayat bulan izlerine tanıklık etmek, doğrusu bizleri ayrıca mutlu etti.
Hataylı hemşehrilerimiz, 6 Şubat’ın ardından yurdumuzun dört bir yanına dağılarak kendilerine yeni yaşam alanları kurdular. Her biri, doğup büyüdüğü toprakların hatıralarını, kültürünü ve birikimini gittiği yere taşıdı. Kimi sanatla, kimi edebiyatla, kimi de yaşam mücadelesiyle memleketinin sesini yaşatmaya devam ediyor.
Araştırmacı-yazar dostum Adil Çetin de eşinin Eskişehirli olması vesilesiyle deprem sonrasında bu kentte yaşamını sürdüren aydınlarımızdan biri. Kendisiyle her karşılaşmamızda sohbetinden, birikiminden ve memlekete dair duyarlılığından keyif alırım.
Adil Çetin’in Hatay’ın kent hafızasını belgelemek, geçmişin izlerini korumak ve gelecek kuşaklara aktarmak adına gösterdiği çabayı çok kıymetli buluyorum. Bu yönüyle, 6 Şubat depreminde kaybettiğimiz değerli yazar Mehmet Tekin ağabeyimi hatırlatır bana. Mehmet Tekin’in kent belleğine bıraktığı izler gibi, Adil Çetin’in kaleme aldığı eserler de Hatay’ın geçmişine ışık tutan, yarınlarına kaynaklık eden önemli çalışmalar niteliğinde.
Önceden telefonla haberleşmiştik. Sergide buluşacak, hemşehrilerimizin emek ve duyarlılıkla hazırladığı, görülmeye değer yağlı boya tablolarını birlikte izleyecek, ardından Eskişehir’i biraz dolaşacak ve elbette güzel bir sohbete koyulacaktık.
Öyle de yaptık…
Sohbetinden her zaman keyif aldığım dostum, ağabeyim Adil Çetin’le kendimizi Eskişehir’in cadde ve sokaklarına bıraktık. Tam da sevdiğim türden bir hava vardı; kar kokulu, insanın içine işleyen, sonbahardan kışa göz kırpan bir hava…
Sevdiğim bir şehirde, sevdiğim insanlarla birlikte olunca gezmenin yorgunluğu da olmuyor. Adımlarımız bizi sokaklardan sokaklara, köprülerden meydanlara taşıdı. Zaman zaman durup çevremize baktık, kentin güzelliklerini izledik, anılarımızı ve düşüncelerimizi paylaştık.
Epeyce gezdikten sonra nostaljik mekânlarda yenen yemeğin, ardından içilen çayın ve koyulaşan muhabbetin tadı da bir başka güzeldi. Bazen bir fincan çay, bazen içten bir sohbet, insanın yüreğinde uzun süre kalacak güzel anılara dönüşüyor.
Bu güzel gün için Adil Çetin dostuma gönülden teşekkür ediyorum.
Şehrin cadde ve sokaklarında dolaşırken gözümden kaçmayan başka güzellikler de vardı. Eskişehirliler, kentlerinin değerlerine sahip çıkmışlar. Heykellerini, oturma banklarını, köprülerini, kültürlerini ve kent kimliklerini yansıtan figürlerini özenle korumuşlar. Kentin ruhuna dokunan bu ayrıntılar, yalnızca bir şehri güzelleştirmiyor; o şehirde yaşayan insanların ortak kültürüne, geçmişine ve birbirlerine duydukları saygıya da işaret ediyor.
Ne yazık ki başka şehirlerde bunun tam tersine tanık oluyoruz. Anlamsızca sıkılan sprey boyalarla kirletilen duvarlar, zarar verilen heykeller, durup dururken kırılan banklar, hoyratça tahrip edilen ortak yaşam alanları…
Oysa bir kenti güzel yapan yalnızca binaları, caddeleri, parkları ve meydanları değildir. Asıl güzellik, o kentin insanlarının ortak değerlerine nasıl sahip çıktığında gizlidir.
Bir bankı korumak, bir heykeli kirletmemek, bir ağaca zarar vermemek; aslında yaşadığımız yere, birbirimize ve geleceğimize saygı duymaktır.
Bu anlamda Eskişehirlileri ve bu güzel kentte yaşayan Anadolu’nun güzel insanlarını yürekten alkışlıyorum. Kentlerine gösterdikleri özenin, başka şehirlerimize de örnek olmasını diliyorum.
Belki de bir kenti sevmek, yalnızca orada yaşamak değil; onun güzelliklerini korumayı da bilmektir.
6 Şubat bize çok şey öğretti. Kaybetmenin ne demek olduğunu, bir evin nasıl bir anda hatıraya dönüşebildiğini, insanın köklerinden kopsa da yaşamı yeniden yeşertebileceğini…
Şimdi başka şehirlerde, başka sokaklarda, başka dostluklarla hayatı yeniden anlamlandırıyoruz. Ama nerede olursak olalım Hatay’ın kokusu, Asi’nin sesi, çocukluğumuzun sokakları ve yüreğimizde taşıdığımız memleket özlemi bizimle.
Bir sergi, birkaç güzel tablo, dostlarla yapılan bir yürüyüş, içilen bir bardak çay… Bazen hayatın insana sunduğu en büyük zenginlikler, işte bu küçük ama unutulmaz anlardır.
Sergiden, buluşmadan, Eskişehir’in güzel sokaklarından ve yüreğimize düşen hoş anılardan geriye kalan fotoğraflar…
Güneş hepimiz için.