Silersem Memleketi Unutacağım Sanki..

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

-GAZETECİ YAZAR TALİP KÖLEOĞLU YAZDI-

Telefonumun ekranında bir fotoğraf var. 5 Şubat akşamı çekmiştim. O gün sıradan bir akşamdı benim için. Ne o fotoğrafın benim için bu kadar kıymetli olacağını biliyordum ne de birkaç saat sonra hayatımızın bir daha asla eskisi gibi olmayacağını…

Nereden bilebilirdim ki o fotoğrafın son bakışım, son huzurlu akşamım, son güzel hatıralarımdan biri olacağını?

O gün bugündür hiç gitmedi telefonumun ekranından. Her telefonumu elime aldığımda gözüm önce ona takılıyor. Bazen dalıp gidiyorum. Fotoğrafa bakarken sadece bir görüntü görmüyorum; kaybettiklerimizi, yarım kalan hayalleri, susturulan sokakları, çocukluğumuzu, anılarımızı ve bir zamanlar capcanlı olan memleketimi görüyorum.

Bana zaman zaman soruyorlar, “Neden hâlâ değiştirmiyorsun telefonunun ekranını?”

Nasıl anlatayım ki…

Silersem sanki bir şeyleri daha kaybedecekmişim gibi geliyor. Sanki o fotoğrafı kaldırırsam memleketimi de unutacakmışım gibi korkuyorum. Oysa biliyorum, bir şehir fotoğraflardan ibaret değil. Bir memleket insanının yüreğinde yaşar. Ama insan bazen tutunacak bir hatıra arıyor. Benim tutunduğum da o fotoğraf…

6 Şubat gecesi yalnızca binalar yıkılmadı. Evlerimizle birlikte anılarımız, alışkanlıklarımız, sokaklarımız, çocukluğumuz ve geleceğe dair hayallerimiz de enkaz altında kaldı.

Bir zamanlar yürüdüğümüz sokaklar, selam verdiğimiz insanlar, kapısını çaldığımız dostlarımız artık başka bir dünyanın hatırası gibi…

Takvimler ilerliyor, günler geçiyor, şehir yeniden ayağa kalkmaya çalışıyor. Yeni binalar yükseliyor, yollar yapılıyor, hayat bir şekilde devam ediyor. Ama insanın içinde yıkılan bazı şeylerin yeniden inşası yok.

Belki bir gün telefonumun ekranındaki fotoğraf değişecek. Belki bir gün başka bir fotoğraf koyacağım. Ama 5 Şubat akşamının bende bıraktığı iz hiçbir zaman silinmeyecek.

Çünkü o fotoğraf benim için sadece geçmişten kalan bir görüntü değil. O, kaybettiğimiz hayatın, yarım kalan hikâyelerin ve unutmak istemediğim memleketimin sessiz tanığı.

Ben o fotoğrafı silemiyorum. Çünkü mesele bir fotoğrafı silmek değil; bir ömrün en güzel hatıralarına veda etmek.

Ve insan bazen bir şehri değil, o şehirdeki eski kendisini özlüyor…

Hatay’ım, seni unutmak mümkün mü?