Anekdotlar (1)

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

M. Adil ÇETİN

Araştırmacı-Yazar

İLESAM Hatay İl Temsilcisi

adilcetin1@gmail.com

ENTELEKTÜEL OLMAK

“Üniversitede, en çok sevdiğim hocanın odasındaydım. Bana, “Ne olmak istiyorsun?” dedi. “Entelektüel olmak istiyorum.” dedim.

“Senden entelektüel olmaz” dedi”

Şaşırmıştım, sonra, kırılgan bir ses tonuyla;

“Dersinizi geçmeme rağmen sürekli dersinizdeyim. Okulda en çok okuyan, araştıran ve tartışmalara giren, hep benim?” dedim.

“Senden entelektüel olmaz” dedi.

Çok kızmıştım!

“Doç. tezlerin konularını bile ben öneriyorum” dedim. Prof. gülümseyerek geriye yaslandı.

Senden çok iyi bir araştırmacı olur. Ama entelektüel olmaz. Nedenine gelince, sana entelektüel olamazsın dediğimde, bana bir entelektüel gibi “Niçin olmaz?” diye sormadın, aksine alındın ve hiddetlendin.

Yazarlık bilgi işidir. Entelektüellik bilgi değil, davranış biçimidir. Bir insanın entelektüel olması için en az 3 kuşak ailesinin okuması gerekir.

Okulun önüne bak. Hepsi son model araç dolu ve hocalara ait. Her sene model yenilerler. Gerçekten böyle bir yenilenmeye ihtiyaçları var mı? Niçin bu şekilde yaşıyorlar.

Çünkü o unvanlarla gördüğün hocalarının kariyerleri ne kadar yüksek olursa olsun, ruhları feodal bir köylü. Güçlerini topluma kabul ettirmek için böyle hava atmak zorundalar.

Gerçek bir entelektüel asla bu güdüyle hareket etmez. Entel feodal köylülere artık diploma ve unvan da yetmez. Tıpkı paranın yetmediği gibi.

*

EDEBÎ YAZILAR

MAKALE: Baba gibidir. Ciddi ve ağırbaşlı konuşur.

DENEME: Anne gibidir. Kendi kendine söylenip durur.

SOHBET: Komşu gibidir. Karşılıklı sürekli konuşulur.

FIKRA: Arkadaş gibidir. Günlük şeylerden, havadan, sudan bahseder.

ANI: Dede gibidir. Gördüğü, tanık olduğu olayları anlatır.

MASAL: Nine gibidir. Hayali, olağanüstü şeylerden dem vurur.

NUTUK: Öğretmen gibidir. Geçip karşımıza bize öğüt verir.

HİKÂYE: Aile gibidir. Ayrıntıları, kişileri sınırlıdır.

ROMAN: Sülale gibidir. Alabildiğine kişi ve olaya yer verir.

ŞİİR: Sevgili gibidir. Aşka dair ne dilerse onu söyler.

*

EĞİTİM Mİ ÖNEMLİ, KARAKTER Mİ?

Padişah, baş vezire sormuş:

“Eğitim mi önemli, karakter mi?”

Vezir hemen cevap vermiş:

“Karakter önemlidir sultanım!”

Padişah, memleketin her yanına tellallar göndermiş:

“Duyduk duymadık demeyin… En iyi hayvan eğiticisine 100 kese altın ödül verilecek!”

Yapılan elemelerden sonra bir kişi, ‘ülkenin en iyi hayvan eğiticisi’ olarak Padişah’ın huzuruna çıkmış. Padişah sormuş:

“Bir kediye tepsiyle servis yapmayı ne kadar zamanda öğretirsin?”

“Altı ayda öğretirim padişahım!”

Aradan altı ay geçmiş. Eğitici huzura alınmış.

Padişah sormuş:

“Öğrettin mi?”

“Öğrettim padişahım!”

Saray erkânı toplanmış. Hünerli kedi elinde tepsiyle servis yapmaya başlamış. Tam baş vezirin önüne geldiği zaman padişah sormuş:

“Ey vezir! Söyle bakalım, eğitim mi önemlidir, karakter mi?”

Vezir, padişahın sorusuna cevap vermeden önce, kaftanının altında hazır tuttuğu bir fareyi yere bırakmış. Kedi, fareyi görünce tepsiyi attığı gibi farenin peşinden koşmaya başlamış. Altı aylık eğitim de boşa gitmiş.

Vezir, padişahın sorusuna cevap vermiş:

“Karakter önemlidir padişahım. Önünde bir fare gördüğünde her şeyi unutan bu kedi gibi, eline bir fırsat geçtiğinde çıkarının peşinde koşan, dinini bile satan, eğitimli fakat karakteri bozuk insanlardan da Rabbim herkesi korusun!”

*

ANNE VE BABA

Annem bize sık sık şöyle der:

“Baban eve geldiğinde ona gülümseyin, çünkü dış dünya acımasızdır; babaları sessizce yıpratır.”

Bir anne ile baba arasındaki fark, başlı başına bir şiirdir:

– Anne seni dokuz ay karnında taşır, baba ise bir ömür boyu omuzlarında taşır, sen fark etmesen de.

– Anne, hiç aç kalmamanı sağlar, baba ise hayatta kalmayı öğretir, açlığın sana hiç ulaşmaması için, sen anlamasan da.

– Anne seni göğsünde şefkatle sallar, baba ise sırtında taşıyarak geleceğe götürür, sen fark etmesen de.

– Annenin sevgisini doğduğun anda hissedersin, babanın sevgisini ancak bir gün baba olduğunda anlarsın… Bu yüzden sabırlı ol.

– Anne paha biçilmez bir hazinedir, baba ise zamanı bile dolduramayacağı bir sütun.

Bu yüzden, anne babana hürmetle yaklaş, çünkü onlarda, yolunu aydınlatan ışık saklıdır.

“Bir gün gideceğim, her şeyi anlatamadan…”