Yüksek Bir Duvar: “Başkaları”

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

-UZMAN PSİKOLOJİK DANIŞMAN METİN HAMURCU YAZDI-

Başkalarının söyledikleri elbette önemlidir ancak hayatımızı ve kendimize verdiğimiz değeri belirleyecek kadar önemli olmamalıdır. İnsan sosyal bir varlık olduğu için çevresindeki insanların düşüncelerinden etkilenir. Bazen bir eleştiri bizi geliştirir, bazen bir öneri farkındalık kazandırır, bazen de birinin bakış açısı kendi göremediğimiz bir noktayı görmemizi sağlar. Ancak burada önemli olan, duyduğumuz her sözü doğru kabul etmemek ve herkesin düşüncesine aynı değeri vermemektir.

İnsanların söylediklerini değerlendirirken öncelikle kimin söylediğine, hangi niyetle söylediğine ve söylediklerinin ne kadar gerçekçi olduğuna bakmalıyız. Çünkü herkesin bizim hakkımızda bir düşüncesi olabilir ama herkes bizi doğru tanımak, anlamak veya değerlendirmek zorunda değildir. Bir insanın bizi eleştirmesi, bizim yanlış olduğumuz anlamına gelmez. Birinin bizi beğenmemesi, yetersiz olduğumuzu göstermez. Birinin bizimle aynı fikirde olmaması da düşüncemizin değersiz olduğu anlamına gelmez.

Bazen başkalarının sözlerine gereğinden fazla anlam yükleriz

Birinin söylediği tek bir cümleyi günlerce düşünür, neden öyle söylediğini sorgular, kendimizi açıklamaya ve kabul ettirmeye çalışırız. Oysa karşımızdaki kişinin düşüncesi, bizim gerçeğimiz olmak zorunda değildir. Herkesin bakış açısı kendi deneyimlerinden, korkularından, beklentilerinden ve kişilik özelliklerinden etkilenir. Dolayısıyla insanların söyledikleri çoğu zaman yalnızca bizi değil, onların kendi dünyalarını da yansıtır.


Psikolojik açıdan bakıldığında, başkalarının düşüncelerine aşırı önem vermek bazen onaylanma ihtiyacından, reddedilme korkusundan ve değersizlik duygusundan kaynaklanabilir.

  Özellikle çocukluk döneminde sık eleştirilen, sürekli başkalarıyla kıyaslanan veya sevgiyi başarı ve uyum üzerinden kazanmaya çalışan kişiler yetişkinliklerinde başkalarının düşüncelerine daha fazla duyarlı olabilirler. Böyle kişiler kendi davranışlarını değerlendirirken bile başkalarının ne düşüneceğini merkeze alabilirler. Zamanla kendi isteklerinden uzaklaşır, başkalarının beklentilerine göre yaşamaya başlayabilirler.

Oysa psikolojik olgunluk, başkalarının düşüncelerini tamamen yok saymak değil, onları doğru bir mesafede tutabilmektir. Haklı bir eleştiri varsa bundan yararlanmak, haksız bir değerlendirme varsa onu üzerimize almamak gerekir. Her söze cevap vermek, herkese kendimizi anlatmak, her yanlış anlaşılmayı düzeltmek veya herkesin bizi sevmesini sağlamak zorunda değiliz.

Unutmamalıyız ki başkalarının zihninde nasıl bir insan olduğumuzu tamamen kontrol edemeyiz. Ancak kendimize nasıl baktığımızı, hangi düşünceleri benimsediğimizi ve hayatımızı hangi değerler doğrultusunda yaşayacağımızı belirleyebiliriz.

Başkalarının sesini dinleyelim ama kendi iç sesimizi kaybetmeyelim. Çünkü insanın özgürlüğü, herkesin kendisi hakkında iyi düşünmesini sağlamaya çalışmayı bıraktığında başlar.