DOLAR

45,2229$% 0.07

EURO

52,8911€% 0.04

STERLİN

61,2240£% 0.01

GRAM ALTIN

6.599,83%0,45

ÇEYREK ALTIN

10.751,00%0,47

TAM ALTIN

42.852,00%0,55

İmsak Vakti a 02:00
Hatay HAFİF YAĞMUR 3°
  • Adana
  • Adıyaman
  • Afyonkarahisar
  • Ağrı
  • Amasya
  • Ankara
  • Antalya
  • Artvin
  • Aydın
  • Balıkesir
  • Bilecik
  • Bingöl
  • Bitlis
  • Bolu
  • Burdur
  • Bursa
  • Çanakkale
  • Çankırı
  • Çorum
  • Denizli
  • Diyarbakır
  • Edirne
  • Elazığ
  • Erzincan
  • Erzurum
  • Eskişehir
  • Gaziantep
  • Giresun
  • Gümüşhane
  • Hakkâri
  • Hatay
  • Isparta
  • Mersin
  • istanbul
  • izmir
  • Kars
  • Kastamonu
  • Kayseri
  • Kırklareli
  • Kırşehir
  • Kocaeli
  • Konya
  • Kütahya
  • Malatya
  • Manisa
  • Kahramanmaraş
  • Mardin
  • Muğla
  • Muş
  • Nevşehir
  • Niğde
  • Ordu
  • Rize
  • Sakarya
  • Samsun
  • Siirt
  • Sinop
  • Sivas
  • Tekirdağ
  • Tokat
  • Trabzon
  • Tunceli
  • Şanlıurfa
  • Uşak
  • Van
  • Yozgat
  • Zonguldak
  • Aksaray
  • Bayburt
  • Karaman
  • Kırıkkale
  • Batman
  • Şırnak
  • Bartın
  • Ardahan
  • Iğdır
  • Yalova
  • Karabük
  • Kilis
  • Osmaniye
  • Düzce
a
Reyhan Caner Ahmadi

Reyhan Caner Ahmadi

18 Haziran 2026 Perşembe

İstanbul’da Bir Maneviyat Yolculuğu (2)

İstanbul’da Bir Maneviyat Yolculuğu (2)
0

BEĞENDİM

ABONE OL

-REYHAN CANER AHMADİ YAZDI-

“Artık yeni şeyler söyleme zamanı”

Röportajımızın ikinci bölümünde Pastör Turgay Üçal ile Türkiye’de Hristiyan toplulukların durumu, dinler arası ilişkiler, genç kuşaklar ve geleceğe dair umutları üzerine konuştuk.

“Asıl ihtiyaç insanlar arasındaki samimi diyalog”

Üçal, yaygın biçimde kullanılan “dinler arası diyalog” kavramına mesafeli yaklaşıyor.

Ona göre resmî ve kurumsal düzeyde yürütülen birçok diyalog girişimi zamanla protokol faaliyetlerine dönüşebiliyor. Esas önemli olan ise farklı inançlardan insanların doğal ve samimi ilişkiler kurabilmesi.

Günümüz dünyasında siyasetin, ekonomik çıkarların ve bireysel egoların öne çıktığını belirten Üçal, insanların birbirlerini öncelikle insan olarak görebilmeleri gerektiğini vurguluyor.

Türkiye’deki Hristiyan toplulukların durumu

Türkiye’de tüm mezhepler birlikte değerlendirildiğinde Hristiyan nüfusun yaklaşık yüz bin kişi civarında olduğunu ifade eden Üçal, bu küçük toplulukların zaman zaman görünmez kalabildiğini söylüyor.

Lozan Antlaşması kapsamında tanınan bazı kiliselerin belirli haklara sahip olduğunu, ancak Süryaniler ve Protestanlar gibi toplulukların çoğunlukla dernek statüsü altında faaliyetlerini sürdürdüklerini belirtiyor.

Üçal’a göre en önemli sorunlardan biri, yerel Hristiyan toplulukların sıklıkla yabancı misyon faaliyetleriyle özdeşleştirilmesi.

Oysa Türkiye’de doğup büyümüş, kültürel olarak bu topluma ait hisseden ve herhangi bir dış bağlantısı bulunmayan çok sayıda Hristiyan vatandaş bulunuyor.

Gençlere mesaj: Bilinç dönüşümü

Gelecek kuşaklara ilişkin değerlendirmelerinde Üçal’ın en çok üzerinde durduğu kavram ise “bilinç dönüşümü.”

Ona göre insanlık, geleneksel ayrışmaların ötesine geçerek yeni bir farkındalık düzeyi geliştirmek zorunda.

Bilimsel bilgi ile manevi derinliğin birbirinin alternatifi değil, tamamlayıcısı olduğunu düşünen Üçal, bireyin kendi iç dünyasını keşfetmesinin önemine dikkat çekiyor.

“İnsan önce kendi içinde dönüşmeli” diyor.

“Dünya yeniden bir tükenme döneminde”

Üçal, günümüz dünyasını değerlendirirken oldukça eleştirel bir tablo çiziyor.

Toplumların ve kurumların çoğu zaman sorunları görmezden geldiğini, güçlünün güçsüzü ezmeye devam ettiği bir düzenin sürdüğünü düşünüyor.

Ancak buna rağmen umutsuzluğun çözüm olmadığını da özellikle vurguluyor.

Ona göre değişim büyük ideolojik projelerle değil, bireyin kendi sorumluluğunu üstlenmesiyle başlayabilir.

Sokağını temizleyen, çevresine sahip çıkan, insanları ayırmayan ve sürekli şikâyet etmek yerine çözüm üretmeye çalışan bireyler toplumsal dönüşümün gerçek aktörleri olacaktır.

All Saints için bir gelecek vizyonu

Turgay Üçal’ın geleceğe dair en büyük hayallerinden biri, All Saints Kilisesi’ni yalnızca bir ibadet mekânı değil, aynı zamanda bir kültür ve maneviyat merkezi haline getirmek.

Müzik etkinliklerinden bilimsel seminerlere, sanat faaliyetlerinden manevi danışmanlığa kadar farklı alanlarda insanların bir araya gelebileceği bir merkez tasavvur ediyor.

Bu vizyonun merkezinde ise tek bir düşünce bulunuyor:

“İnsanın hayırlısı, insana faydası olandır.”

Belki de Pastör Turgay Üçal’ın kırk yılı aşkın hizmet hayatını özetleyen en kısa cümle de bu.

Bir yanda tarihî bir kilisenin sessiz duvarları, diğer yanda değişen dünyanın ortasında anlam arayan insanlar…

Ve bütün bu arayışların merkezinde, insanın kendisini ve başkasını yeniden keşfetme çabası.

Devamını Oku

İstanbul’da Bir Maneviyat Yolculuğu (1)

İstanbul’da Bir Maneviyat Yolculuğu (1)
0

BEĞENDİM

ABONE OL

-REYHAN CANER AHMADİ YAZDI-

Turgay Üçal ile Türkiye’de Protestanlık, Kilise ve Kimlik Üzerine

İstanbul’un tarihi semtlerinden Moda’da, yüz yılı aşkın geçmişiyle ayakta duran küçük bir yapı bulunuyor. Bir dönem İngiliz cemaatine hizmet veren All Saints Kilisesi, bugün Türkçe ibadet eden İstanbul Presbiteryen Kilisesi’nin merkezi olarak faaliyet gösteriyor. Bu yapının ve cemaatin ruhani lideri olan Pastör Turgay Üçal, Türkiye’de Protestanlığın son kırk yılına tanıklık etmiş isimlerden biri.

Akademik çalışmalarını Kutsal Kitap İlahiyatı alanında tamamlayan Üçal, aynı zamanda Türkiye’de yerli Protestan cemaatinin oluşum sürecinde önemli roller üstlenmiş bir din adamı.

“Mesih inancı benim için bir yol ve sığınak oldu”

Yaklaşık kırk beş yıl önce Türkiye’nin siyasi ve toplumsal açıdan oldukça çalkantılı bir dönemden geçtiğini hatırlatan Üçal, Mesih inancıyla tanışmasının hayatındaki en önemli dönüm noktalarından biri olduğunu söylüyor.

Lise eğitiminin ardından İstanbul Üniversitesi Arap Dili ve Edebiyatı Bölümü’nü tamamlayan Üçal, yüksek lisans ve doktora çalışmalarını Amerika Birleşik Devletleri’nde Kutsal Kitap İlahiyatı üzerine yürütmüş.

Yerli Protestan cemaatinin oluşumu

1980’li yılların ortalarında Türkiye’de Türklerin yoğun olarak katılım gösterdiği bir Protestan cemaat yapısının bulunmadığını belirten Üçal, bu eksikliğin kendisinde sorumluluk duygusu oluşturduğunu ifade ediyor.

1986 yılında Türk Protestan Kilisesi’nin temellerini atan Üçal, 1993 yılında ise daha kurumsal bir yapıyla İstanbul Presbiteryen Kilisesi’ni kurdu. Bu süreçte Amerika merkezli Presbyterian Church of America ile ilişkiler geliştirerek kilisenin uluslararası düzeyde daha görünür hale gelmesine katkıda bulundu.

“Kilise uzun yıllar dış mihrak olarak görüldü”

Türkiye’de Protestan bir pastör olmanın ilk yıllarda oldukça zor olduğunu vurgulayan Üçal’a göre bunun temel nedeni, Protestan kiliselerinin çoğu zaman misyoner teşkilatlarla özdeşleştirilmesiydi.

Toplumun önemli bir kesiminde kiliselerin siyasi amaçlarla faaliyet gösterdiğine dair yaygın kanaatlerin bulunduğunu söyleyen Üçal, zaman içinde bu algının kısmen değiştiğini düşünüyor.

“Bugün hâlâ bazı önyargılar devam ediyor olsa da insanların samimi inanç ile politik çıkarlar arasındaki farkı daha net görebildiğini düşünüyorum” diyor.

Moda’nın sessiz tanığı: All Saints Kilisesi

All Saints Kilisesi’nin hikâyesi ise Osmanlı dönemine uzanıyor.

1878 yılında Sultan’ın izniyle, dönemin önemli İngiliz ailelerinden Withall ailesi tarafından inşa edilen yapı, uzun yıllar Moda’da yaşayan İngiliz toplumunun ibadethanesi olarak kullanıldı.

Ancak 1970’li yıllardan sonra yabancı ailelerin İstanbul’dan ayrılmasıyla kilise işlevini büyük ölçüde kaybetti.

1996 yılında İngiliz Kilisesi’nin özel izniyle İstanbul Presbiteryen Kilisesi bu tarihi yapıyı kullanmaya başladı. Aynı zamanda yapının bakım ve korunma sorumluluğunu da üstlendi.

Bugün All Saints Kilisesi yalnızca bir ibadet mekânı değil; İstanbul’un kültürel hafızasını taşıyan mütevazı bir tarihî miras olarak varlığını sürdürüyor.

İstanbul’a ait bir kilise

Üçal’a göre kilisenin en önemli özelliklerinden biri etnik temelli bir yapıya sahip olmaması.

1917 Rus Devrimi sonrasında Türkiye’ye gelen ailelerin torunları, Türkler, Türkçe konuşan bazı Ermeni aileleri ve farklı geçmişlerden gelen bireyler aynı çatı altında buluşuyor.

“Biz bir etnik kilise değiliz. Daha çok İstanbul’a ait, Türkçe konuşan ve Türkçe ibadet eden bir cemaatiz” sözleriyle tanımlıyor kiliselerini.

Devamını Oku

Görülmek Çağı, Anlaşılmamak Çağı

Görülmek Çağı, Anlaşılmamak Çağı
0

BEĞENDİM

ABONE OL

-REYHAN CANER AHMADİ YAZIYOR-

Hiç düşünüyor musunuz bunu?
Bu kadar görünür olduğumuz bir çağda neden kimse birbirini gerçekten tanımıyor?

Bakın, artık herkes ortada. Ne yediğini biliyoruz, nereye gittiğini biliyoruz, ne dinlediğini, ne giydiğini, kimle vakit geçirdiğini biliyoruz. İnsanların hayatına dair inanılmaz detaylara hâkimiz. Peki gerçekten tanıyor muyuz?

Bence hayır.

Çünkü artık insanlar kendini yaşamıyor, sunuyor.
Arada çok büyük fark var.

Mesela bir fotoğraf paylaşırken gerçekten o anı mı yaşıyoruz, yoksa nasıl görüneceğini mi düşünüyoruz? Bir yere gidince ilk refleks neden kameraya uzanmak oluyor? Mutlu olduğumuz için mi paylaşıyoruz, yoksa paylaşınca mı mutlu olmuş hissediyoruz?

Ben artık birçok insanın yaşadığı duygudan çok, o duygunun dışarıdan nasıl göründüğüyle ilgilendiğini düşünüyorum.

Ve bu çok yorucu bir şey.

Düşünsenize… Sürekli görünür kalmaya çalışıyoruz. Sürekli bir şey yetiştiriliyor: mutluluk, başarı, eğlence, enerji… Kimse kötü hissetmek istemiyor demiyorum; kimse kötü görünmek istemiyor. Aradaki farkı görüyor musunuz?

İnsanlar artık üzgünken bile estetik durmaya çalışıyor.

Bir de şu var:
Herkes konuşuyor ama gerçekten kim dinliyor? Birbirimizi anlamak için mi iletişim kuruyoruz, yoksa sadece görünür kalmak için mi?

Bazen sosyal medya bana dev bir vitrin gibi geliyor. Herkes en iyi hâlini koyuyor oraya. En güzel anını, en başarılı gününü, en mutlu yüzünü… Sonra insanlar dönüp kendi hayatına bakıyor ve yetersiz hissediyor. Ama kimse şunu düşünmüyor: Herkes vitrinde, kimse depo kısmını göstermiyor.

Bu yüzden insanlar tükeniyor bence.

Çünkü insan doğası sürekli performans göstermeye uygun değil. Sürekli güçlü görünmek zorunda hissetmek, bir noktadan sonra insanın ruhunu yoruyor. Kendin olamıyorsun. Hep bir imajı taşımaya çalışıyorsun.

Ve en kötüsü ne biliyor musunuz?

Bu kadar bağlantının içinde insanların giderek daha yalnız hissetmesi.

Herkes erişilebilir ama kimse gerçekten ulaşılabilir değil. Sohbet ediyoruz ama dertleşmiyoruz. Birbirimizin hikâyesini izliyoruz ama birbirimizin içini bilmiyoruz.

Belki de artık insanlar birbirini tanımıyor.
Sadece birbirinin içerik akışını takip ediyor.

Ve galiba modern çağın en büyük yalnızlığı da burada başlıyor.

Devamını Oku

Annelik Değişmedi, Dünya Değişti

Annelik Değişmedi, Dünya Değişti
0

BEĞENDİM

ABONE OL

-REYHAN CANER AHMADİ YAZIYOR-

Son zamanlarda sosyal medyada karşıma çıkan “anne tükenmişliği” videoları artık bir tesadüf değil, bir işaret gibi geliyor bana. İlk izlediğimde içimden geçen dürüst düşünce şuydu: “Bu kadar da zor mu gerçekten?” Çünkü zihnimdeki annelik tanımı bambaşka bir yerden geliyor. Daha sessiz, daha sabırlı, daha dayanıklı bir yerden.

Ama insan biraz durup düşününce mesele yüzeyde göründüğü kadar basit değil.

Eskiden annelik zordu ama yalnız değildi. Bugün ise yalnız ama aynı zamanda görünür. Bu ikisi arasındaki fark, belki de bütün tartışmanın merkezinde duruyor. Bir zamanlar bir çocuğu büyütmek bir çevrenin, bir mahallenin, bir ailenin işiydi. Şimdi ise çoğu kadın, görünürde her şeye yetişebilen ama aslında içten içe parçalanan bir düzenin içinde ayakta kalmaya çalışıyor.

Modern hayat anneliği sadece zorlaştırmadı, aynı zamanda onu ölçülebilir ve karşılaştırılabilir bir hale getirdi. Artık annelik sadece yaşanan bir deneyim değil, aynı zamanda sürekli sergilenen bir performans. Sosyal medyada kusursuz sofralar, yaratıcı etkinlikler, mutlu çocuklar ve hep gülümseyen anneler görüyoruz. Bu görüntüler belki gerçeğin tamamı değil ama insan zihni bunu böyle ayırmıyor. İçten içe şu soru büyüyor: “Ben neden böyle değilim?”

İşte tükenmişlik tam burada başlıyor. Fiziksel yorgunluk tek başına insanı yıkmaz. İnsanı asıl tüketen şey, yaptığı şeyin yetmediği hissidir. Ne kadar çabalarsan çabala, hep eksik kalıyormuşsun gibi hissetmek… Belki de bugünün anneliğini asıl zorlaştıran bu.

Ama mesele sadece bundan da ibaret değil.

Bence zayıflık değil bu yaşananlar. Aslında değişen şey, toplumun kendisi. Eskinin o “toplum görgüsü” dediğimiz, birçok şeyi sineye çekmeyi öğreten yapısı artık yok. Evliliklerin içinde insanlar eskisi gibi susmak zorunda hissetmiyor. Kimse kimseye kolay kolay “gözünün üstünde kaşın var” diyemiyor. Bu bir özgürlük mü, yoksa çatışmanın artması mı, orası tartışılır. Ama kesin olan şu ki; kavgalar daha görünür, tartışmalar daha sert ve ayrılıklar daha sık.

Bir de işin karanlık tarafı var. Ayrılığı kabullenemeyen, öfkesini yönetemeyen insanların şiddete başvurduğu örnekleri daha çok duyar olduk. Bu da evliliğin ve anneliğin üzerindeki duygusal yükü daha da ağırlaştırıyor. Kadın sadece çocuklar büyütmüyor; aynı zamanda kendini, evini ve hayatını da korumaya çalışıyor.

Üstelik buna bir de ekonomik sıkıntılar ekleniyor. Geçim derdi, gelecek kaygısı, hayatın pahalılaşması… Bunların hepsi zaten zor olan bir süreci daha da zor hale getiriyor.

Ve belki de en yorucu olanlardan biri: korku.

Bugünün dünyasında bir çocuk büyütmek sadece beslemek, eğitmek, sevmek değil; aynı zamanda sürekli korumak demek. Kötü niyetli insanlardan, sapkınlıklardan, şiddetten… Bazen komşudan, bazen akrabadan, bazen hiç tanımadığın bir çevreden bile sakınmak zorunda hissediyorsun. Bu sürekli tetikte olma hali, insanın ruhunu yoran görünmez bir yük aslında.

Tüm bunları üst üste koyunca şu daha net görünüyor: Bugünün annesi sadece çocuk büyütmüyor. Aynı anda hem iyi bir ebeveyn, hem güçlü bir birey, hem dikkatli bir koruyucu, hem de ayakta kalmaya çalışan bir insan olmaya çalışıyor.

Bu yüzden meseleyi sadece “tahammül azaldı” diye açıklamak bana eksik geliyor. Ama her duygunun olduğu gibi bunun da zaman zaman abartıya kaçabildiğini kabul etmek gerekiyor.

Belki de asıl mesele şu: İnsanlar artık yorulduklarını söyleyebiliyor. Ve belki de ilk kez, güçlü görünmek zorunda hissetmeden.

Bu kötü bir şey mi, yoksa geç kalmış bir dürüstlük mü?

Bunu zaman gösterecek. Ama kesin olan bir şey var: Annelik değişmedi, ama anneliğin yaşandığı dünya tamamen değişti.

Devamını Oku

Acının Gölgesinde Bayram

Acının Gölgesinde Bayram
0

BEĞENDİM

ABONE OL

-REYHAN CANER AHMADİ YAZIYOR-

Bir zamanlar bayram sabahları erken başlardı. Henüz güneş tam yükselmeden evin içinde bir telaş olurdu; ütülenen kıyafetler, mutfaktan gelen tatlı kokuları, kapı zillerinin heyecanı… Ama en çok da sesler vardı. İnsan sesleri. Kahkahalar, sohbetler, “nerede kaldın?” diye soranlar…
Şimdi ise bayramlar daha sessiz.
Garip bir sessizlik bu. Sadece teknolojinin getirdiği bir sessizlik değil; biraz da hayatın ağırlığından doğan bir suskunluk. Çünkü artık bayramlara sadece mesajlar değil, kaygılar da eşlik ediyor.
Ekonomik zorluklar, insanların omzuna görünmeyen bir yük bindirmiş durumda. Eskiden bayram alışverişi bir heyecandı; şimdi ise çoğu kişi için bir hesap meselesi. Kimine göre eksilen sadece sofralar değil, o eski rahatlık, o içten gelen neşe.
Bir yandan da dünya hiç olmadığı kadar gergin. Savaş haberleri, kayıplar, göçler… Ekranlara düşen görüntüler artık sıradanlaştı ama içimizde bıraktığı ağırlık hiç hafif değil. Uzak sandığımız acılar, aslında düşündüğümüzden çok daha yakın. Çünkü insanın yüreği mesafe tanımıyor.
Belki de bu yüzden bayramlar artık sadece bir kutlama değil, aynı zamanda bir hatırlatma. Hayatın kırılganlığını, sevdiklerimizin değerini, bugün yanımızda olanın yarın olmayabileceğini…
Teknoloji hâlâ elimizde. Mesajlar atılıyor, görüntülü konuşmalar yapılıyor. Ama hiçbir ekran, bir sarılmanın yerini tutmuyor. Hiçbir bildirim sesi, bir kapı zilinin heyecanını veremiyor.
Bu bayram, belki de biraz daha durup düşünme zamanı. Sadece kendimiz için değil, dünyanın dört bir yanında acı yaşayan insanlar için de…
Kaybettiklerimiz için bir anlık sessizlik, yaşanan acılar için içten bir dua…
Çünkü bayram, sadece sevinç değil; aynı zamanda paylaşmaktır. Acıyı da, umudu da…
Bu bayramda yitirdiğimiz canları saygıyla anıyor, yakınlarını kaybeden herkese başsağlığı diliyorum.
İyi bayramlar.

Devamını Oku

Veri politikasındaki amaçlarla sınırlı ve mevzuata uygun şekilde çerez konumlandırmaktayız.